In de voetsporen van Vos en Borghini

Sven Bersee
Oostknollendam

Blakend van trots keerde Jip van den Bos terug van Baskenland naar Oostknollendam. Met de roze trui, die zij kreeg als winnares van het jongerenklassement in de rittenkoers Emakumeen Euskal Bira. ,,Ik sta nu in een rijtje te staan met meiden als Marianne Vos en Elisa Longo Borghini’’, verklaart de twinigjarige wielrenster trots.

,,Dan ben ik dus toch geen pannenkoek, denk ik dan’’, lacht Van den Bos. ,,Ik rij dit jaar vooral wereldbekerwedstrijden en die win ik allemaal niet. Dat is ook logisch gezien mijn leeftijd, maar toch denk je dan weleens: zal ik ooit kunnen winnen in de wereldbekers? Als je dan vervolgens een trui wint die vaak gewonnen is door latere wereldtoppers, dan geeft dat veel vertrouwen. Marianne Vos en Elisa Longo Borghini wonnen later de Bira écht.’’

De jonge renster van het Parkhotel Valkenburg Cycling Team was wel even aan toe aan een tastbare prijs. ,,In de Binda, een wereldbekerwedstrijd in Italië, werd ik 36e. Een resultaat waar ik hartstikke blij mee ben, maar voor de prestatie in de Bira krijg je veel meer lof, omdat je echt iets wint. Daar ben ik dan ook het meest trots op. Ik ben ook blij met mijn witte trui in de Omloop van het Hageland, waar ik dus ook als beste jongere eindigde. Het pakken van een prijs is goed om je motivatie hoog te houden. Na een zege kom je vaak ook wat meer in een flow te zitten en koers je dus beter.’’

Loodzwaar

Toch volgde direct na de Bira juist een minder resultaat, al kan dat volgens Van den Bos niet los worden gezien van haar loodzware voorseizoen. ,,Afgelopen weekend heb ik nog in Luxemburg gereden, maar daar was het kaarsje al een beetje op. Daar is het dus niet zo goed gegaan. Gelukkig heb ik na China, waar we het voorseizoen afsluiten, even een paar weken rust. Maar ik heb niets te klagen gehad, hoor. Voor het goeie had ik beter wat minder wedstrijden kunnen rijden, maar ik heb heel mooie ervaringen opgedaan.’’

De Oostknollendamse is wel van plan voortaan harde keuzes niet te schuwen en zo nu en dan een wedstrijd te laten schieten. ,,Nu weet ik beter wat het rijden van veel wedstrijden inhoudt. Zo neem ik na China dus een tijdje rust, en die rust staat ook voor training. Want dat is eigenlijk wat er mis gaat met zoveel koersen: dat je weinig traint. Daar is gewoon geen tijd voor, want na afloop van de ene koers moet je herstellen voor de volgende.’’

China

Daar was ook na Luxemburg, waar ze al met zware benen rondreed, geen tijd voor. Ze had zelfs amper de mogelijkheid om zich goed te verdiepen in de etappes in China. ,,We zitten de eerste dagen op twee uur van Shanghai en pakken dan een binnenlandse vlucht. Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet precies weet waar die naartoe gaat, maar het is in ieder geval op een eiland.’’

Tijdens haar verste wielerreis tot dusverre kan Van den Bos zichzelf weer een stukje beter leren kennen. Want dat is waar het in deze prille fase in haar carrière toch vooral om draait: ontplooiing. ,,Ik merk dat ik door het rijden van al die grote wedstrijden heel erg veel leer. Dat ik besef wat er allemaal anders moet. Ik merk ook dat het allemaal steeds professioneler en serieuzer wordt. Op een gegeven moment staat je hele leven in het teken van de sport. Maar die professionalisering maakt het voor mij juist leuker, vooral omdat je merkt dat het daardoor beter gaat. Het draait voor mij in het wielrennen ook om plezier, maar het meeste plezier haal ik uit goede uitslagen. Die twee dingen hangen samen. Winnen is uiteindelijk dus waar het allemaal om draait.’’

Meer nieuws uit Sport

Meest gelezen