Het raakt mij ook

Hoe komt het dat we zoveel gemakkelijker praten over onze lichamelijke kwalen en de behandelingen die we daarvoor krijgen dan over onze psychische klachten en de eventuele behandelingen daarvoor? Waarom vertellen we anderen zonder moeite dat we flinke griep hebben of hebben gehad en krijgen we het bijna niet over ons lippen dat we last hebben of hebben gehad van depressieve periodes of angstaanvallen?

En, minstens zo belangrijk, wat zijn de gevolgen van het feit dat rondom psychische problemen zo’n sfeer van stigma, schaamte en stilte hangt?

Vlak voordat ik aan deze column begon, had ik over deze vragen een lang telefoongesprek met een jonge vrouw uit Engeland. Haar naam is Laura Darrall, 29 jaar oud, en hard op weg om van een volslagen onbekende een nationale beroemdheid in haar vaderland te worden. De avond voordat ik haar sprak had ze tv-interviews met zowel de BBC als ITV.

Aanleiding daarvoor was het feit dat haar oproep op internet in no time tot ruim drie miljoen reacties heeft geleid en dat zowel op Facebook als op andere sociale media talloze mensen, jong en oud, hebben gedaan waartoe zij hen oproept. Namelijk op internet een foto van je zelf, een selfie, plaatsen, met op je voorhoofd of borst een post-it met de tekst ’#it affects me’. In het Nederlands het best te vertalen met ’#het raakt mij ook’.

Wat Laura bewogen heeft tot haar actie is dat zij, zelf kampend met psychische problemen zoals psychotische periodes, bij herhaling heeft ervaren hoezeer anderen het praten over en delen van dat soort problemen uit de weg gaan en hoe pijnlijk en isolerend dat kan zijn voor de betrokkene. Terwijl wij toch vrijwel allemaal in ons leven met psychische problemen te maken hebben. Ofwel direct doordat we er zelf aan lijden, geleden hebben of zullen lijden, ofwel indirect doordat anderen in onze omgeving er aan lijden of leden.

We zouden daarom allemaal, eerlijk en realistisch gesproken, over psychische problemen moeten kunnen zeggen: ’it affects me’, ’het raakt mij ook’. Naarmate we bereid zijn daarvoor uit te komen, naar die mate helpen we de schaamte, het stigma, de verwarring en de onduidelijkheid rondom psychische problemen de wereld uit. Waardoor we anderen beter begrijpen, maar ook zelf beter begrepen, meer ’herkend’, worden. En herkennen is voorwaarde voor erkennen en erkennen voor verbeteren.

Door er massaal voor uit te komen dat psychische problemen ons allemaal raken, dwingen we verbetering van aandacht en zorg en beëindiging van de schandalig lange wachtlijsten af. Zo eenvoudig is het. Eenvoudig genoeg, leek mij, om in overleg met Laura haar initiatief ook in Nederland, of liever gezegd in het Nederlands, te verspreiden.

Daarom bent u, mede namens haar, uitgenodigd naar hetraaktmijook.nl te gaan en ervoor te gaan!

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.