Ouderen samen thuis in de Pastorie

Aan de ontbijttafel: bewoonster Truus (links) en Erica van der Meulen.

Aan de ontbijttafel: bewoonster Truus (links) en Erica van der Meulen.

Tijd voor koffie en natuurlijk ook een praatje voor bewoners en personel

Tijd voor koffie en natuurlijk ook een praatje voor bewoners en personel© foto’s Holland Media Combinatie

1 / 2
Martin Menger

Alles rommelt lekker in de grote keuken van de Pastorie. Hier is een nieuwe vorm van ouderenzorg in de praktijk gebracht: kleinschalig, met de nadruk op het feit dat ook ouderen die veel dingen gaan vergeten, nog steeds zelf beslissingen kunnen nemen. Ook over zulke kleine dingen aan de ontbijttafel.

Een ochtendje meekijken bij de stichting Kleinschalig Wonen Westwoud betekent in dit geval letterlijk een kijkje in de keuken. En in de woonkamer. Of in een van de tien studio’s. Waar ouderen die achteruit zijn gegaan en verzorging nodig hebben, een vorm van thuis kunnen vinden.

De medewerkers lopen hier niet in uniform, maar lekker in de eigen kleren. Dat is nu precies iets waarop bewoonster Truus een scherp oog heeft: ooit was deze Bovenkarspelse docente handwerken, en was trots op haar opleiding (,,lingerie, coupeuse, costumière!”) en kwam als naaister bij heel wat mensen thuis voor de kleding. ,,Ik vind dat ik hier heel veel mag”, zegt ze bedachtzaam. ,,Dat is eigenlijk heel belangrijk.” En dan giechelt ze wat over haar eigen eigenwijsheid, en noemt ze de Pastorie vrolijk het Pippi Langkoushuis.

Ongedwongen en lijkend op een gezin, dat is het idee volgens Erica van der Meulen achter de opzet van deze woonvorm. ,,Alles draait hier om de eigen beslissingen. Toevallig hadden we daar eerder net een workshop over. En Truus heeft meegedaan met ons.” Natuurlijk omarmt iedereen in de ouderenzorg de kernwaarden van huiselijkheid, warmte en respectvol.

Doel

,,Het gaat nu om de vraag op wat voor manier je dat doel wil en kan bereiken. Hier is bewust gekozen voor de kleinschaligheid. Zodat het ook echt als een thuis overkomt.”

In de Pastorie werkt Erica met 8 fulltime banen, verdeeld over 17 betaalde krachten. En het paradepaardje van deze woonvoorziening vormen is de ruim 40 vrijwilligers die het leuk vinden om geregeld langs te komen en te helpen. Voor muziek, het ramen lappen, de tuin, een praatje maken. ,,Dat is het mooie aan Westwoud”, stelt Erica trots. ,,Een belletje en niet alleen je collega’s staan klaar: je krijgt ook snel een helpende hand van onze vrijwilligers. Dat maakt de Pastorie uniek.”

Dierbaren

Aan de ontbijttafel heeft bewoonster Sjaan meer tijd en hulp nodig bij het ontbijt. Els Neefjes gaat er voor zitten, en voert zacht een gesprekje. Truus is al weer overgestapt op een ander verhaal.

Dan komt bewoonster Gerda naar de ontbijttafel. Vlotte babbel, gulle lach. Met mooie verhalen, al zitten er soms gaten in. Er mag gelachen worden. Naast haar zit heel stil medebewoonster Annie. Misschien stil geraakt, maar wel betrokken bij de gezelligheid. Op een leeftijd dat vaak al veel dierbaren je zijn afgepakt, en dan raak je ook nog eens het geheugen kwijt? Of deze oud-Limburgse gelukkig is, hier in Westwoud? Ze knikt van ja.

Stagiaire Kimberley heeft een grote voorraad engelengeduld wanneer iemand moeite heeft met alle pilletjes en medicijnen. Vervelend, zo’n droog hoestje. ,,Wij hebben geen lijsten met kamernummers en medicijnen”, weet verzorgende Annabel van Diepen. ,,Wij kennen hier iedereen bij de voornaam. Dat vind ik zo mooi.”

Koffie

Het wordt koffietijd en een deel schuifelt kalm naar de grote woonkamer. Dit is dus echt de voormalige pastorie van Westwoud, een statig gebouw dat een maatschappelijke bestemming heeft gekregen. Met dank aan de Woonschakel en de stichting die zoveel voor elkaar heeft weten te boksen.

Een paar andere bewoners liggen trouwens nog lekker in bed. Dat mag. ,,Wij bepalen niet het ritme, tenzij het beter voor de gezondheid van de mensen is”, legt Erica uit. ,,Hier moet je allemaal enorm kunnen improviseren, je aanpassen. Dat vergt ook veel van m’n meiden. Je hebt hier niets aan personeel dat handelingsverlegen is. Wij hebben geen haast, onze bewoners ook niet. Maar het werk en de verzorging gaan natuurlijk wel door”.

Geen eigen technische dienst, geen boekhouding, staf, kantoor, of meer van dat soort dingen. In de Pastorie is de bezetting er ook niet naar. Erica werkte eerst in allerlei andere vormen van de zorg, laatst nog bij een groot verzorgingshuis in Zaandam. Ze voelt zich thuis in Westwoud.

Woonlasten

De stichting kan kwetsbare ouderen met allerlei zorgvragen helpen. De bewoners betalen zelf woonlasten en kunnen dan ook huursubsidie aanvragen. En de zorg wordt betaald vanuit de wet langdurige zorg; op basis van een persoonsgebonden budget of een volledig pakket thuis. Omdat het een stichting betreft is er geen winstoogmerk en gaat alle zorggelden direct naar de bewoners. ,,Wij kunnen ook zware verpleging aan, we gaan heel ver om mensen hier te laten wonen”, besluit de enige leidinggevende in het huis.

,,Soms is niet alles mogelijk, dan maken we met de familie afspraken over wat er wel kan. De mensen accepteren dat. Want wie hier eenmaal een familielid heeft wonen, is hier altijd welkom. Ze kunnen gewoon zelf koffie zetten, het is hier echt als thuis.”

Over koffie gesproken: in de huiskamer waar ooit meneer pastoor zijn gasten ontving, rinkelen al de kopjes. Allerlei kopjes trouwens, wat een vrolijk allegaartje maakt. ,,Dat brengt ook een stukje thuis mee”, is het argument. Bewoonster Truus tuurt aandachtig naar het zilveren lepeltje in de suikerkom. ,,Die is van mij!”, zegt ze plots opgetogen. ,,Zie je wel dat ik het niet heb vergeten!”

Voor meer informatie:

www.pastoriewestwoud.nl

Meer nieuws uit West-Friesland

Meest gelezen