'Woef' zegt de verloskundige

Marion van Es
Enkhuizen

De 6 maanden oude Lune beseft het zelf nog niet, maar haar geboorte was een bijzondere. Zij is namelijk de eerste baby in Nederland die ter wereld kwam terwijl er een hond naast het ziekenhuisbed waakte.

Door een wetswijziging mogen assistentiehonden vanaf juli 2016 niet meer geweigerd worden in openbare ruimtes. En dus mocht de chronisch zieke Sanne Smit (33) haar steun en toeverlaat King meenemen in de verloskamer.

Baby Lune ligt tevreden op een speelkleed op de grond, af en toe slaakt ze een kreetje van plezier. Duitse herder King waakt ondertussen geduldig naast haar.

Als gevolg van een ernstige, onbehandelbare darmafwijking kan Sannes lichaam haar bloedsuikerspiegel niet zelf op peil houden. Ongemerkt kan ze een hypo krijgen, soms met ernstige gevolgen. In 2014 werd ze 16 keer per ambulance naar het ziekenhuis afgevoerd. Afgelopen jaar was dit nog maar één keer, met dank aan de hond.

"King ruikt mijn bloedsuikerlevel, lang voordat ik zelf merk dat er iets mis is", vertelt Sanne. "Als ik te laag zit, kijkt hij me strak aan. Dan weet ik dat ik niet van huis weg moet gaan en wacht ik rustig op de bank de hypo af. Als ik niet reageer op zijn eerste signaal, legt hij zijn kop op mijn schoot, likt hij aan mijn gezicht of springt hij tegen me op. Hij heeft er nog nooit naast gezeten."

Risico

Sanne was al moeder van Melle (9), Fiene (7) en Teun (6) toen ze vorig jaar ongepland zwanger raakte. "Terwijl ik eigenlijk geen kinderen meer durfde te krijgen", zegt ze. "Tijdens de bevalling van Teun kreeg ik namelijk een hypo en ging het bijna mis. Dat risico wilde ik niet nog een keer nemen."

Dat ze sinds twee jaar gezelschap heeft van assistentiehond King, gaf haar het vertrouwen dat het dit keer beter zou gaan. "Ik heb meteen bij het ziekenhuis aangegeven dat ik King graag bij de bevalling wilde hebben. Mijn gynaecoloog begreep gelukkig meteen hoe belangrijk dit voor mij was."

Dit gold niet voor iedereen, merkte ze. "Ik hoorde dat er ook ziekenhuismedewerkers waren die het onhygiënisch vonden of zeiden dat een hulphond niet meer kon doen dan zij. Maar dat klopt niet. Er bestaat namelijk geen medische apparatuur die een hypo kan voorspellen, die kan pas worden gemeten als het al te laat is. King geeft het een paar uur eerder al aan. Uiteindelijk heeft het ziekenhuis besloten dat het personeel zich kon intekenen voor mijn bevalling, zodat er niemand werkte die allergisch of bang voor honden was."

De nacht voordat de bevalling werd ingeleid, sliepen Sanne en haar man samen met de hond in de verloskamer. Zo kon die alvast wennen aan de geluiden en geuren in het ziekenhuis. "Alledrie deden we geen oog dicht, we waren best gespannen", vertelt Sanne. "Ik hield mijn blik constant op King gericht. Hij had een belangrijkere rol dan mijn man. Omdat mijn hond volkomen relaxed bleef, kon ik zelf ook ontspannen."

Toen de persweeën begonnen, ging King ineens staan. "Ik zag aan hem dat er iets niet klopte", vertelt Sanne. "Dat bleek ook zo: mijn dochter lag met haar armpje langs haar hoofd. Gelukkig kwam ze toch zonder problemen ter wereld. Toen Lune op mijn borst werd gelegd, snuffelde King uitgebreid aan haar. Toen ging hij weer liggen, slaakte een diepe zucht en viel als een blok in slaap. Alles was goed, wist ik op dat moment."

Sanne merkt dat King en Lune een speciale band hebben. "Als zij in slaap valt, gaat hij ernaast zitten. Dat geeft een veilig gevoel."

Niet iedereen gelooft in het bijzondere talent van de Duitse herder, merkt Sanne. "Voor veel mensen is het ongrijpbaar wat een hulphond allemaal kan. Een hond die deuren openmaakt vinden sommigen al heel knap, maar er is nog zo veel meer mogelijk."

Hulphondencoach Sandra Dekker bevestigt dat. Ze begeleidt mensen om hun eigen huisdier op te leiden en schreef recent het boek Een hond helpt iedereen. Het is haar missie om te laten zien dat honden van onschatbare waarde kunnen zijn voor mensen met een lichamelijke of psychische beperking. "Iedereen kent de blindengeleidenhond, maar dat ook iemand met bijvoorbeeld epilepsie of een posttraumatische stressstoornis een assistentiehond kan hebben, is nog relatief onbekend. Het gevolg is dat hulphonden vaak worden geweigerd in de horeca of andere openbare plaatsen en dat mensen als Sanne zich constant moeten verdedigen. Daar moet verandering in komen."

Meer nieuws uit West-Friesland

Meest gelezen