Aardig dorp - Al zeg ik ’t zelf

De redacteuren van het Noordhollands Dagblad verkennen hun omgeving graag te voet. In de wandelrubriek Buitenom beschrijven zij hun favoriete routes. Dit is aflevering 88. Bergen. Dat was altijd dat ene kunstenaarsdorp. Alsof kunstenaars niet verder kijken dan hun neus lang is. Schilders en schrijvers ontdekten ook andere plekjes. Loop maar eens mee door dat andere duindorpje: Groet.

We starten natuurlijk bij die prachtige bronzen wasvrouwen van Carla Rump, op de Kerkbrink. Langs het informatiepaneel (de Kerkbrink is goed voor vier rijksmonumenten!) lopen we de Achterweg in en dan rechts naar het klimduin. Onderaan, op 25, staat een onooglijk vakantiebungalowtje. Meesteressayist Karel van het Reve liet het zowat vijftig jaar terug bouwen en bleef het trouw tot aan zijn dood (1999). We lopen het straatje terug en zien schuin tegenover ons, op de hoek Achterweg een wit woonhuisje. In het rechterdeel verbleef vaak een andere geweldenaar: Nescio. U weet wel, van: ’Jongens waren we - maar aardige jongens. Al zeg ik ’t zelf.’ Iets verder die Achterweg in, op 22, bouwden in de jaren 50 Jan en Annie Romein(-Verschoor); hij historicus, zij schrijfster.

We gaan via de Wagenmakersweg de polder in. Met voortdurend zicht op de in de jaren 30 door Merkelbach getekende witte vakantievilla. Wie dat strakke ding ziet, verdwaalt in dit boerendorpje, begrijpt dat het een toevluchtsoord van kunstenaars was. Charley Toorop kwam er veel, fotografe Eva Besnyö, Ter Braak, Nijhoff, Roland Holst (op de fiets), Bloem et cetera. Het fietspad (links) brengt ons naar het Molenpad. Na ’de Branding’ wacht daar het grote huis dat schilder Piet Wiegman in 1938 liet bouwen. De woekerende klimop ontneemt zowat het zicht op zijn tegeltableau van de ’Klucht van de koe’. Na Wiegmans tuin, dat grappige groene schuurtje links, da’s het atelier van Doris Groeneveld.

De beroemdste van al die prachtige boerderijen aan de Heereweg is die recht tegenover de viskraam. Hier woonde en werkte Harrie Kuijten. Dochter Cecile koestert nog altijd het prachtige atelier - open op zondagmiddag.

Wij pakken een stukje mee van het wijkje dat in de jaren 60 uit de grond werd gestampt voor ECN-personeel. Tot we links weer een fietspad krijgen, met een ’renteniershuisje’ en ernaast de grote stolp die begin vorig jaar ternauwernood werd gered toen de bliksem insloeg. Deze boerderij is een van de herinneringen aan het geslacht Peeck, dat honderd jaar lang van vader op zoon burgemeesters leverde. Ook Duinwijk, aan de Binnenweg, was van de Peecks. En de boerderij er tegenover, waar Denise Kamp haar atelier heeft.

Via de Heereweg kijken we tot slot op de Hargerzeeweg bij een van die laatste traditionele vakantieterreintjes: de Paardenhemel. Dichteres Neeltje Maria Min bracht er veel tijd door. Lang voor haar kwamen hier de Van het Reves. Zij moeten er nog het zwempak van Jan Romein in de soep hebben meegekookt.

Peter Hovestad

Deze route is ontleend aan een wandeling van Schoorl-kenner Wil Janssen en het boek ’Hier schijnt de zon’, uitgegeven door de in Groet gevestigde uitgeverij Conserve. De wandeling is zo’n 4 km lang. De hond kan aan de lijn mee.

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.