Nordic walking

Af en toe zie ik ze nog, als ik mijn rondje om Geestmerambacht draaf. Het zijn vaak wat oudere dames, immer gehuld in weinig elegante maar gegarandeerd winddichte jacks en voorzien van kloeke wandelschoenen.

De armen gaan bij iedere stap hoog op en de aangepaste skistokken ('poles', leer ik van Google) worden ferm vooruit op de grond gezet. Nordic walking (ooit ontsprongen aan de breinen van de sympathieke Groenlanders Joshua Nordic en Thomas Walking) was even een enorme hit. Waar je ook keek, er werd gewandeld met stokken. Resoluut en in stevig tempo stapten hele groepen vrouwen in colonne door de vrije natuur. Niks mis mee, natuurlijk. Maar ik denk dat het aardige er een beetje vanaf is. Er wordt nog steeds gewandeld, maar de stokken blijven thuis. In menig schuurtje liggen de poles te verstoffen, naast de skeelers, de hardloopschoenen en de racefiets. Wie alsnog nordic wil gaan walken, behoeft slechts op Markplaats in te loggen en de stokken worden t.e.a.b. aangeboden. Deze week zag ik nog een laatste exemplaar. Mevrouw, gehuld in een stemmig herfsttintje, bewoog zich woest zwaaiend over de wandelpaden. En terwijl ik haar zag, hoorde ik in mijn achterhoofd het snerpende stemmetje van Marc-Marie Huijbregts, die deze hype enkele jaren geleden in een show met de grond gelijk maakte. 'Jaa-haa', zei Marc-Marie, 'het was een groepje van acht flinke dames. En eentje kon het zo goed, die kon het al zonder stokken'.

Arie Bergwerff

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.