Tapijt

Dorien Knijnenberg

Met zwalkende benen grijpt mijn zoon van negen maanden zich vast aan de salontafel. Lachend houdt hij zich staande. Binnen luttele seconden slaat hij zijn drinkbeker weg, gooit hij de tv-gids op de grond en graait hij naar de afstandsbediening. Dan houdt meneer het niet meer. Hij valt achterover en landt zachtjes in het hoogpolige tapijt. Geen schrammetje te bekennen. Vastberaden klimt hij opnieuw omhoog. Hij staat, valt, staat en valt.

Tot hij van vermoeidheid liever op zijn buik blijft liggen. Hij krijgt zijn - op batterijen werkende - bal in het vizier en verkoopt ’m een flinke mep. Het ding cirkelt rond, lampen flikkeren en liedjes klinken. Tevreden herhaalt mijn kind de handeling. Daarna bekijkt hij een stoffen flapjesboek van Dikkie Dik en sabbelt hij aan het oor van zijn knuffelkonijn.

Ondertussen pureer ik zijn fruithap. Verse avocado deze keer. Het kost wat tijd en moeite, maar het is beter dan babyvoeding uit het potje, begreep ik van het consultatiebureau. Maar mijn zoon wil niet eten. Hij duwt het bakje weg, klimt van mijn schoot en speelt verder. Hij tijgert over het vloerkleed. Met duim en wijsvinger pulkt hij er een stuk krentenbol uit. Hij brengt zijn hand naar zijn mond en voor ik het weet kauwt hij het oude brood weg. Blij kijkt hij mij aan. Heeft ie toch nog iets lekkers ontdekt.

Meer nieuws uit NHD

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.