Zaan(ge)Zicht, Yvonne Kelatow neemt jaar voor bezinning

Yvonne Kelatow; Pakhuizen aan de Veerdijk. Foto Ronald Massaut

1 / 6
Ronald Massaut
Wormer

Yvonne Kelatow (58) beleeft een tussenperiode in haar leven. Zelf noemt ze het een sabbatical, maar ’rustig’ is het geenszins. Haar restaurant ’De Keuken van Von’ is gesloten, maar ’administratief’ is het nog niet helemaal afgehandeld. Ook de scheiding met haar ex-man Cees geeft nog rompslomp en spanning. Er dienen zich wel nieuwe zakelijke projecten aan, maar niets definitiefs. Net terug van vakantie in Spanje zag zij zich daar ook wel een Indonesisch restaurant openen. ,,Dat lijkt mij best spannend.’’

De Zaanse horecavrouw is niet iemand van stilzitten. Hoeft ook niet, want er komt van alles op haar af. ,,Zoveel mensen die mij benaderen met: ’als je toch vrij bent, heb je zin om dit of dat te gaan doen’. Dat is hartverwarmend, maar ik moet geen overhaaste keuzes maken. De Keuken van Von was míjn restaurant, mijn kindje, maar het kostte ook zoveel energie dat ik roofbouw heb gepleegd op mijn lichaam. Ik moet niet dezelfde fout begaan.’’

Yvonne Kelatow is opgegroeid in de Molukse wijk in Wormerveer. Ze heeft er dierbare herinneringen aan, maar ontvluchtte het dorp en de Molukse cultuur die zij vroeg jaren ’70 als ’verstikkend’ ervoer. ,,Je was voorbestemd om moeder en echtgenote te worden; te koken en te verzorgen. Ik wilde meer uit mijzelf halen.’’ Ze verhuisde naar Amsterdam waar mensen haar juist steunden om carrière te maken. Ze leerde haar eerste echtgenoot kennen, ze kregen samen kinderen. Haar carrière ging in de wacht, tot ze - terug in de Zaanstreek - van de slechtlopende Zaandamse vestiging van restaurant Humphrey’s een topper maakte. Haar hart ging echter uit naar de bovengelegen leegstaande verdieping, waar zij haar zaalverhuur Serah Artisan begon. De uitbreiding met het huiskamerrestaurant, De Keuken van Von, was fysiek ’een project te veel’.

Indonesisch restaurant

Terug van vakantie is het leven toch weer ’anders als daarvoor’. ,,Sommige mensen zullen mij voor gek verklaren, maar ik ben in Benidorm in Spanje geweest en ik heb het geweldig leuk gehad. Zo leuk, dat ik mijzelf best als restauranthouder zie. Een ’Chinees’ kennen ze wel in Spanje, maar elke Chinees maakt er wat anders van. Laat staan dat ze de echte Indonesische keuken kennen. Ik zou daar best een restaurant kunnen openen. Het klimaat zal ook een weldaad zijn voor mijn lichaam. Maar ook het tempo waarin mensen leven en werken spreekt mij aan. Wat rustiger dan in Nederland. En hé: een goed Indonesisch restaurant is overal welkom.’’

Tot die tijd, of tot zich een ander project aandient, heeft Yvonne zich genesteld op de Koetserstraat in Wormer waar ze tevens vergader- en cursusruimte en individuele (flex)werkplekken aanbiedt. ,,Via je relatienetwerk komt dit op je pad en ach, waarom niet. Weer een nieuwe uitdaging en ik zie wel waar het toe leidt. Ik zie dit jaar ook echt als een sabbatical year, een jaar om zaken op orde te brengen en mij te beraden op de toekomst. Schilderen helpt daar trouwens wel bij. Ik teken wel overal en altijd, maar het was echt jaren geleden dat ik had geschilderd. Ga ik meer doen. Misschien wel een schilderklasje, ofzo.’’

Yvonne tekent wat haar ogen zien

Ze kan moeilijk kiezen. ,,Zo veel moois’’, verzucht Yvonne Kelatow. Het plan: na een vroege cappuccino bij Batavia via de Bruynvisweg terug over de Veerdijk om te stoppen bij de oude pakhuizen Geloof en Herinnering, de blik op de overkant op de Zaanbocht gericht. ,,Mooi die geveltjes’’, zegt Yvonne. En wat vind je hier van, wijzend op de gevels van de pakhuizen achter ons. ,,Oh ja, dat is het.’’

Yvonne heeft onmiskenbaar een talent voor tekenen en schilderen. ,,Op school had ik een aangepast programma’’, zegt ze. Ik heb ook toelatingsexamen gedaan - en geslaagd - voor de Kunstacademie. Maar dan zou ik alle technieken die ik al had geleerd weer opnieuw moeten doorlopen. Daar had ik geen zin in.’’

Vanaf de overkant, een lunchtafel bij Bakkie Leut aan de Zaan, heb je prima uitzicht op de beide pakhuizen met op de achtergrond de moderne appartementen. Yvonne zet in recordtijd de contouren van pakhuis Herinnering op, gevolgd door Geloof. Indrukwekkend. ,,Ik stam uit het tijdperk van voor de tablet. Als het licht goed is, moet je het direct vastleggen in een ruwe schets. Je leert zo snel werken en eigenlijk doe ik dat nog steeds zo. Met het verschil dat ik nu ook een tablet heb.’’

Het schetsboek en de foto’s op de tablet dienen als basis voor het te maken schilderij. ,,Ik zet het ruw op en dan zet ik het later over op doek. Eerst fijne, dunne lijnen en dan bouw je het in lagen op. Ik heb het bewust niet té gedetailleerd getekend. Eerder wat steriel, omdat de kracht niet in de panden zit, maar in de Zaan zelf. Denk aan al het verkeer dat over het water gaat. De verschillende kleuren zijn de dynamiek van de Zaan.’’

De ietwat vervallen panden Geloof (links) en Herinnering ogen vanaf de Zaanbocht grijs en grauw, maar als je langer kijkt zie je ook lichte pasteltinten.

,,Die wilde ik accentueren en komen daarom zo sterk terug in de gevels. Ze zouden ook in Zuid-Europa kunnen staan, bedenk ik mij nu. Nou ja, pakhuizen zijn van alle tijd en van elke plaats.’’

Meer nieuws uit NHD

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.