Als een stoere zeebonk voorwaarts op Wieringen

De redacteuren van het Noordhollands Dagblad verkennen hun omgeving graag te voet. In de wandelrubriek Buitenom beschrijven zij hun favoriete routes. Dit is aflevering 63. Bewoners van Andijk valt het waarschijnlijk niet eens meer op. Ze zijn ermee opgegroeid en komen er wellicht dagelijks: de dijk. Maar de schoonheid van een dijkdorp is echt iets om trots op te zijn. En voor wie zich wil laten overtuigen, hierbij een uitnodiging voor een dijkdorpbuitenommetje.

Gek is dat. Gaat het over de eilanden, wordt Wieringen maar al te vaak vergeten. Haastig rept de autotoerist zich naar Den Helder en Harlingen om gejaagd de boot naar de schoonheid aan de overkant te halen. Terwijl je het mooie van Wieringen kunt proeven zonder dat je ook maar één golf hoeft te trotseren. Goed, een echt eiland is het niet meer sinds Westerland (het westelijke puntje) door de zogenoemde ’Korte Afsluitdijk’ aan Van Ewijcksluis werd geplakt. Maar toch heeft Wieringen in sfeer en uiterlijk nog altijd de charme van het eiland. Zeker in de buurt van het pittoreske Westerland.

Eerst naar het strand. Parkeren kan bij het Lutjestrand (een afslag van de N99). ’Het Skrale End’ noemen Wieringers dit stukje wereld ’achteraf’. Schraal, omdat er in vroeger dagen weinig te halen viel. Oog voor landschappelijk schoon telde toen nog niet.

Achter de dijk loopt een pad dat je via de camping naar de Westerlanderweg leidt. ’Villa Waterkeer’ heet het droompaleis dat daar statig over het Amstelmeer uitkijkt. Rietgedekte weelde met een geschiedenis. Hier verbleef ingenieur Cornelis Lely (1854-1929), de bekende bedenker van de Zuiderzeewerken tijdens de aanleg van zijn geesteskind de Afsluitdijk. In gedachten zien we hem in de achtertuin staan, trots turend naar het werk dat in zijn brein was ontstaan.

Dat de villa een mooie - of misschien wel strategische - plek was, vonden de Duitsers later ook. Toen de bezetters tijdens de Tweede Wereldoorlog onderdak nodig hadden op Wieringen, was dit huis hun plek voor inkwartiering.

Anker

Even verderop blader je bij de monumentale Nicolaaskerk verder in het geschiedenisboek van het eiland. De begraafplaats daar is net zo’n monument als het godshuis zelf. De meeste indruk maken de graven waar Wieringer vissers voor altijd voor anker gingen. Tekeningen van hun schepen op hun grafstenen getuigen van eeuwige trouw aan hun ambacht. Bij leven een moedige bedwinger van de golven, bij de dood een inspiratiebron voor nabestaanden op zoek naar steun. Houvast aan het hiernamaals.

Vervuld van moed, verlangen we nu echt naar zee. Op naar het Wad, dus. Daarom terug via de Westerlanderweg en dan rechtsaf de Zandkuilweg op. Aan het einde links, over het viaduct en de Dam naar de Noorderbuurt, waar je met je haar in de wind langs de Waddenzee kunt lopen. Je hoort het ruisen der golven, je ruikt de geur van het zilte nat. Kijk naar de deinende horizon in de verte en je voelt je een ware zeebonk. In het hoofd ontstaan verhalen over zware stormen die we met ons denkbeeldige bootje weten te bedwingen.Voorwaarts mannen, we geven niet op!

Via de Noorderbuurt terug en de Rijksstraatweg oversteken. Dan voor je in de auto stapt nog even over het Lutjestrand rennen. Zorg dat er zich nog even een flinke vracht zand aan je zolen hecht. Allemaal om de slag op de golven thuis nog wat geloofwaardiger te maken. We jokken niet. Nee, we vertellen netjes dat we de zee vandaag de baas zijn gebleven. Daar is geen woord van gelogen. Trouwens, zolang er honderden shantykoren over verre havens zingen zonder dat de bassen ook maar een meter hebben gevaren, mogen wij wandelaars toch ook wel een keer stoer verhalen over overwinningen op het getij?

Jan Vriend

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.