Gezicht naar de zon

Rob Bakker

Drie katten houden audiëntie in een voortuintje in Groet, dat in niets lijkt op alle andere voortuintjes van de wijk. Een poort van takken is gedecoreerd met vlaggen, touwen, doeken en een oude ketel. We zien potten, schalen, een met planten gevulde teil en een beeld van een oosterse krijger. Boven de voordeur houdt een blauwe boeddha de wacht. En naast het pad lijkt een betonnen vrouwenfiguur uit de grond op te rijzen, die door de bewoners - Martina Grandiek en Frank van der Veer - ’Lijs’ is gedoopt.

Het stel kreeg Lijs ooit cadeau van de baas van café Veul in Julianadorp, de stamkroeg van het personeel van Noorderhaven, waar ze elkaar ooit tegenkwamen. Martina had al ’ja’ gezegd tegen het aanbod voordat dat ze zich aan het verslepen van de betonnen kolos hadden gewaagd. ,,Er zaten destijds ook nog ook benen aan’’, zegt Frank. ,,Niet te tillen! Vier man moesten er aan te pas komen. Maar Lijs heeft in en bij alle huizen gestaan waar we gewoond hebben.’’

En dat zijn er nogal wat geweest. Zeventien verschillende adressen hebben ze gehad.

,,Ik houd wel van de onrust die een verhuizing teweeg brengt’’, zegt Martina, aan wiens ’grofvuilritten’ de weelderige tuindecoratie vooral te danken is.

,,Inpakken, vertrekken en iets nieuws beginnen. Lekker is dat. Het geeft ook een gevoel van vrijheid. Nieuwe omgeving, nieuw project. Ik heb nooit gebaande gezocht. Dat was in onze jeugd iets voor je ouders. Daar zette je je tegen af. Net als de regeltjes, de keurslijven, de vergaderingen in de zwakzinnigenzorg, waarin ik op m’n achttiende ging werken. Toen dat steeds meer in zwang raakte, haakte ik af. Ik kan er niet tegen.’’

Dat Frank, Martina en hun twee zoons nu al tien jaar in het huis met de opvallende voortuin wonen, dat heeft ook te maken met de winkel die Martina zeven jaar geleden begon, aan de Heereweg zowat om de hoek. Zoals gebruikelijk gebeurde dat weer in een van Martina’s opwellingen. Ze zag het winkelpandje van de drogist te huur staan, meldde zich bij eigenaar en begon drie weken later haar cadeauwinkeltje ’Tante Bep’, inmiddels uitgebreid met woonaccessoires, hebbedingetjes, ’tweedelevenkleding’ en workshops.

Geen gewone winkel natuurlijk. Martine zou het liefst af zijn van alle materiële en commerciële verplichtingen. ’De ontmoeting’ en ’de verbinding’: daar gaat het bij haar allemaal om.

,,Toen ik hier aan begon realiseerde ik mij dat ik dit altijd al gewild had. Ik merkte dat mensen die hooggevoelig zijn of zich veel bezig houden met spiritualiteit zich haast ongemerkt tot mijn winkel aangetrokken voelen. Ik ben in spirituele zin enorm gegroeid door die contacten.’’

Spiritualiteit heeft in de ogen Martina niets zweverigs. Energiebanen, aura’s en hooggevoeligheid: het zijn onderwerpen die voor haar net zo alledaags zijn als de bakker, de slager of de groenteboer.

,,Ik ben een heel nuchter type, maar wel iemand die weet dat alles wat je meemaakt in je leven een doel heeft. Ook ellende is ergens goed voor. Ontslag kan bijvoorbeeld ook een cadeau zijn Het dwingt je te kiezen voor iets dat je na aan het hart ligt. Zoals de Maori uit mijn geboorteland Nieuw-Zeeland het zeggen: ’Richt je gezicht naar de zon, dan valt de schaduw achter je’.’’

Meer nieuws uit Alkmaar

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.