Premium

Vanuit de krochten van mijn hersenen hoor ik een vrolijk reclamelied: ’Een prachtig montuur en waarachtig niet duur’ | Column

Bijziend als ik ben, heb ik wat speelruimte. De kleine lettertjes achterop een blik bonen (of wat dies meer zij) in de supermarkt kan ik altijd nog lezen als ik mijn bril omhoog doe. Maar de strijd tegen het verval - in dit geval het verlies aan accommoderend vermogen van het oog - is kansloos. De tijd doet sluimerend zijn geniepige werk. Steeds groter worden de lettertjes die ik niet meer kan ontcijferen. Op een zekere dag merk ik dat het lezen van de krant al lastig wordt. Hoog tijd, besef ik, voor een andere bril. Eentje met multifocaaaaale glazen, zoals onze Volendammer nachtegaal zo mooi kan kwelen.

Meer nieuws uit Alkmaar

Meest gelezen