Premium

Frustrerend: Buurjochies van een jaar of acht hebben het op ons gemunt en bellen steeds aan / column

© Foto Mediahuis

Met mijn maten Peter, Cor, Marcel, Wouter, Rob en Mike vormde ik rond mijn twaalfde tot mijn twintigste een groep - wat men nu noemt – hangjongeren. Goed dat we die naam toen nog niet kenden, want daar hadden wij ons zeker niet in kunnen vinden.

‘Hangen’ deden we namelijk niet veel. Je zou het nu niet meer zeggen maar destijds was ik een sierlijke, ranke linkspoot die dag in dag uit na schooltijd op het pleintje voor het ouderlijk huis met zijn maten aan het voetballen was. En als we een keer niet aan het voetballen waren dan hielden we ons bezig met vissen, hutten bouwen, varen, zwemmen, verzin het maar. Hangen was er in elk geval niet bij.

Meer nieuws uit West-Friesland

Meest gelezen