Lezersdilemma: Mag Carolien haar man dwingen om mee te rouwen?

Op deze plek delen lezers hun dilemma’s. Anderen reageren erop. Vandaag: Carolien is teleurgesteld in haar man. Na het overlijden van haar vader heeft hij haar de eerste tijd volop gesteund. Maar nu het tijd wordt om de as uit te strooien, voelt ze zich in de steek gelaten. Reageren? Mail naar dtv@mediahuis.nl

Carolien (56): „Wat was ik trots op mijn man, de afgelopen maanden. Terwijl we het zwaar te verduren hadden, was hij voor mij en onze dochters steeds de rots in de branding van onzekerheid. De tegenslag begon met kerstmis, toen mijn vader ziek werd. Eerst sukkelde pa thuis wat rond, maar in januari bleek het zó ernstig dat hij naar het ziekenhuis moest. Aan de ene kant was dat een geruststelling, want na het overlijden van mijn moeder had hij het zwaar, in zijn eentje in het grote huis waar we als gezin zo veel hadden meegemaakt. Als vereenzaamde weduwnaar zat hij te wachten op bezoek en gezelligheid. Dankzij zorg en aandacht in het ziekenhuis knapte hij daar eerst wat op, maar kort voor zijn 82e verjaardag liet zijn gezondheid hem definitief in de steek.

Mijn zus en ik regelden samen het afscheid, waarbij ik gelukkig volop kon leunen op mijn man. Hij was mijn luisterend oor, hij hielp bij het schrijven van de rouwkaarten en kookte de hele week voor iedereen. Ook was hij mijn steun en toeverlaat bij het schrijven van het toespraakje dat ik in het crematorium hield. Dankzij hem voelde ik me toch sterk, in die rouwperiode.

Maar net nadat ik mezelf had wijsgemaakt dat ik de ideale man had, viel hij van zijn voetstuk. Dat gebeurde nadat we samen de urn met de as van mijn vader bij het crematorium hadden opgehaald. Het was mijn vaders wens om die as te laten uitstrooien over de dijk vlakbij de boerderij waar hij als kind was opgegroeid. Om het een plechtig karakter te geven, wil ik er een speciale dag van maken, met mijn zus en onze mannen. Eerst een broodje bij ons thuis, daarna de rit naar de oude boerderij, dan het verstrooien en napraten met een lunch op een terras daar in de buurt. Niks officieels, maar wel respectvol.

Daarom valt het me enorm tegen dat mijn man niet mee wil. Hij zegt dat hij het verstrooien van de as een familieaangelegenheid vindt. Iets waar hij als ’koude kant’ buiten staat. Daarbij speelt mee dat hij geen zin heeft om op deze manier nog een keer uitgebreid stil te staan bij het afscheid van mijn vader: de crematie konden we niet onderuit, het verstrooien van de as hoeft geen ceremonie te worden, vindt hij. Want dat is onnodig vragen om emoties, redeneert hij. Met het excuus dat hij niet nóg een keer een vrije dag kan opnemen, laat hij me in de steek. Tenminste: zo voel ik dat.

Moet ik er toch bij hem op blijven aandringen om mee te gaan? Het is toch niet te veel gevraagd als ik hem bij zo’n heftige gebeurtenis naast me wil hebben? Of moet ik me er maar bij neerleggen? Deze tweestrijd bederft al een paar weken de sfeer in huis en dat vind ik vooral vervelend voor onze dochters. Nog een keer vragen? Of zwijgen en zonder hem gaan?”

Meer nieuws uit Lifestyle

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.