Een dakloze vraagt geld. Ik loop door maar krijg last van wroeging (Column)

Ik haast mij naar de supermarkt. Een jongen spreekt mij aan: ,,Mevrouw, heeft u wat geld voor mij? Ik heb net vijftien cent van iemand gekregen.” Smekende blik. Hij staat niet helemaal recht op zijn benen, zie ik in de gauwigheid. Niet van de drank ofzo. Hij mankeert lichamelijk iets. Spasme?

Ik schud ’nee’. ,,Ik heb geen contant geld.” Dat is waar. Maar, eerlijk is eerlijk, als ik het wel had gehad had ik het waarschijnlijk niet gegeven. Wie weet, gaat hij er drank van kopen.

In de supermarkt grijp ik een banaan en sta ik wat te dralen voor de vitrine met salades. Moeilijk kiezen. Als ik alles heb denk ik aan de jongen. Hij heeft niets, denk ik. Ik voel wroeging. Kan ik nou helemaal niks missen? Zal ik hem de banaan brengen? Of wat brood? Ik leg mijn spullen op de band.

Maar dan zie ik de jongen staan. Aan het einde van de band van een kassa verderop. Hij heeft twee zakken paprika chips in de armen en praat opgetogen met een vrouw die gaat pinnen. Zij doet daarna wat andere aankopen in een plastic zak en overhandigt de tas aan de jongen. ,,Alsjeblieft. Je krijgt ook het bonnetje erbij, dan kun je laten zien dat het betaald is, mocht dat nodig zijn.” Hij knikt dankbaar. Ze gaan uiteen. Ik loop de vrouw achterna. Ik wil weten wat haar beweegt. Ze heet Renee Gorter, ze is 56 jaar, woont in Heerhugowaard en werkt in Haarlem. ,,Ik ben zelf ook heel arm geweest. Het is heel hard. Ik doe dit vaker”, vertelt ze. ,,Maar ik geef nooit geld, daar wordt misschien drank van gekocht. Ik neem ze mee en laat ze zelf kiezen. Zo’n jongen wil chips en frisdrank en een wrap. Hij krijgt er ook nog een belegd broodje bij. Heeft hij even een goede dag.”

Meer nieuws uit Alkmaar

Meest gelezen