Premium

Van Ypestein naar Willibrordus: een grondig geschreven portret van ’de Stichting’

Het Willibrordusterrein gezien vanuit het oosten, met alle originele gebouwen. In het midden de kapel met de groene koepel. Daarachter het Aloyisiuspaviljoen (links), het hoofdgebouw en rechts Glorieux. Voor de kapel het Vincentiuspaviljoen met het noodgebouw, het mortuarium en het arbeidstherapiegebouw. Uiterst links- en rechtsboven de woningen voor de staf. Links van boven naar beneden het Jozefpaviljoen, het Pauluspaviljoen, Gerardus Majella en Paschalis Bylón (machine- en wasgebouw, met schoorsteen). Rechts het ontmoetingscentrum, de feestzaal en de noodkerk en rechtsonder de sportzaal. Aan de rechterkant nieuwbouw: van boven naar beneden het Junianuspaviljoen en het De Smetcentrum (nu gezondheidscentrum).
© Foto Chris Voortman
Heiloo

Decennialang werden achter gesloten deuren geesteszieken opgevangen op het enorme complex van, toen nog, de Willibrordusstichting in Heiloo. Nu is bijna het hele terrein opengegooid, maar er is in de afgelopen bijna honderd jaar veel veranderd. Heilooënaar Dick Slagter, zelf vijftien jaar werkzaam bij de GGZ op het terrein, beschreef de ontwikkelingen in een rijk geïllustreerd boek.

,,Het is een historische plek, een Rijksmonument’’, verklaart Slagter zijn inspanningen. Hij is al jaren actief lid van de Historische Vereniging Heiloo, die sinds een paar jaar op het terrein is gevestigd. ,,Dan kom je vanzelf op het terrein terecht.’’ Slagter kwam er begin jaren zestig binnen als leerling-verpleegkundige en vertrok halverwege de jaren zeventig als paviljoenshoofd. ,,Ik dacht veel van het terrein te weten. Maar ik heb nog heel veel ontdekt wat ik niet wist.’’

Meer nieuws uit Alkmaar

Meest gelezen