Homeward bound. Columnist Ate is blij dat hij weer thuis is, in Waterland: „Er gaat toch niets boven mijn vlakke land.” (Blikopener)

Vette koeien van Waterland, die in de Monnickenmeer grazen, die altijd genoeg te drinken hebben, jullie liggen daar zo lekker te herkauwen, zo prinsesdameslijk het rustige met het aangename te verenigen.

Jullie liggen daar zo mooi de rust en de wijsheid van Waterland uit te stralen, dat het altijd weer een genot is om thuis te komen; al ver voordat we daadwerkelijk thuis zijn is het al een genoegen. Wat een welkom! Wat een uitstraling! Wat een yoga, zen en moeder van de liefde in een kudde verenigd. Konden wij allemaal maar zo schaapachtig lodderig uit onze ogen kijken en toch door iedereen geliefd en gemolken worden, dan kon de veestapel wat mij betreft tot in de hemel groeien, waar ons dan weer andere heerlijkheden te wachten zouden liggen.

Je begrijpt het, we zijn even in het oosten van het land geweest en nu zijn we weer terug. Het was heerlijk, in de bossen en op de bergen, samen met familie op de camping in een comfortabel huisje, maar er gaat toch niets boven mijn vlakke land, mijn Waterland, waar de stormwind loeit en de koeien hun lage lusten botvieren of andersom. Hoe heerlijk is het om weer thuis te zijn en alles te overzien in plaats van heuvel op heuvel af door het landschap te moeten modderen.

Hoe fijn is het om in een stad te wonen die zo groot is als de palm van je hand, zodat je alles kan befietsen. Nou ja, wij gaan op de terugweg graag even winkelen in Zwolle en we vinden dat ook echt een hele leuke stad, maar het is er te druk. Veel te druk. Alsof er niemand meer thuis zit. We hebben snel even wat onnodige inkopen gedaan en zijn toen rap weer in de Volvo huiswaarts gereden. Huiswaarts, homeward bound, zoals sommige mensen zeggen. Dat is toch een van de mooiste bewegingen in het leven. Ga naar huis en blijf veilig. Wacht tot het rode licht gedoofd is. Er kan nog een golf komen.

Meer nieuws uit Zaanstreek-Waterland

Meest gelezen