Wie van liefelijke kustdorpjes houdt, heeft in Wijk aan Zee niets te zoeken. Hier geen pittoreske huisjes langs een mooie zonnige boulevard, hier waait de wind langs de verweerde kozijnen van de huizen. Hier wordt gewerkt, de schoorstenen van staalgigant Tata Steel zijn vanuit iedere hoek zichtbaar. Hier oogt het guur en grijs, zeker als de herfst vrij spel heeft in het open hart van het dorp. Het dorp was in het recente verleden niet voor niets het decor van de populaire dramaserie Vuurzee van de Vara. In de serie wordt een meisje vermist. Het donkere strand met op de achtergrond de sinistere lichten van de altijd werkende hoogovens paste prima bij de thrillerachtige sfeer van de serie.

Maar wie verder kijkt en een blik werpt achter de grillige façade, ontdekt een heel ander dorp. Een dorp waar  iedereen elkaar kent. Waar in de zomer iedere weekend een ander festival gehouden wordt, waar iedereen dan weer bij helpt. Waar in de zomer het strand en terrassen vol zitten met gezinnen die genieten van het moois dat het dorp te bieden heeft.

De wandeling begint aan de rand van de dorpsweide. Dat Wijk aan Zee in een kom ligt, word je hier meteen duidelijk. De weide liep in het verleden vaak onder water omdat het verder geen kant uit kon. Nu ligt het hele dorp op de schop en wordt er hard gewerkt aan de wateroverslag.

Voordat je het dorp bereikt is de bijzondere ligging je al gewaar geworden als de weg door de duinen opeens onderbroken wordt door een viaduct dat het enorme terrein van Tata Steel verbindt. Lopend langs de dorpsweide wordt de bijzondere ligging extra benadrukt. Links en achter je zie je de industriële schoorstenen waar altijd rook uit komt, voor en rechts zie je de duinen. Aan de rechterkant lopen deze ver door naar het noorden. Leuk om te zien is dat de duinen ook tussen de bebouwing hun sporen hebben nagelaten. In de tuintjes en perken groeit volop duinvegetatie. Ook de zeewind laat zijn sporen na, niet alleen op de kozijnen van huizen maar ook aan de bomen waarvan de kruinen allemaal landinwaarts wijzen.

Tegen de duinenrand loop je tegen dorpshuis De Moriaan aan. Niets aan deze ruimte, die oogt als een doorsnee sporthal, doet je vermoeden dat deze jaarlijks wereldberoemde toppers trekt. Toch is dat het geval want hier wordt iedere januari het Tata chess tournament gehouden.

Verder naar rechts ligt revalidatiecentrum Heliomare. Vanuit het hele land komen hier mensen naar toe om te herstellen van ongeluk of ziekte. De route volgt verder richting het strand. In de duinrand zie je een groot wit gebouw liggen: Jozeboko. Dit is de voormalige Joodsche Zee- en Boschkolonie. Hier werden in de vorige eeuw joodse kinderen uit Amsterdam naar toe gestuurd om aan te sterken. Inmiddels wordt het mooie pand al jaren bewoond.

Op het strand ga je linksaf. Op zee steken in de verte tientallen windmolens boven de horizon uit. Het windmolenpark ligt 23 kilometer uit de kust maar lijkt op het oog veel dichterbij te zijn. Met helder weer is over het strand in de verte ook de Noordpier te zien. Deze ligt aan de monding van het Noordzeekanaal waarvandaan schepen de zee op varen.

Voorbij het paviljoen het Strandhuis buigen we weer af het dorp in. Wandel even linksaf omhoog. Van bovenaf heb je een mooi uitzicht over het strand en als je terug loopt heb je een nog beter zicht op de kom waar het dorp in ligt. De huizen lijken compleet ingeklemd te liggen. Via de Zwaanstraat (waar het met de vele restaurantjes en terrassen in de zomer goed toeven is) loop je linksaf via de Kerksteeg tegen de katholieke kerk aan. Ook hier is duidelijk te zien dat de zeewind zijn grip heeft gekregen op het oude gebouw. Het standbeeldje naast de deur is helemaal afgesleten. Rondom de andere kerk (protestants) is een dorpspleintje gecreëerd. Bijzonder is het kleine begraafplaatsje rondom de kerk. Hier liggen niet alleen mensen uit een ver verleden begraven, maar ook recent nog hebben overledenen hier hun laatste rustplaats gevonden.

Via de dorpsweide loop je weer terug naar het beginpunt. Wie nog verder wil lopen buigt af richting het duinwandelgebied rechts van de ingang van het dorp. En dan word je weer verrast. Pal naast het grillig uitziende dorp ligt een prachtig uitgestrekt natuurgebied waar je ongestoord kunt wandelen of fietsen.

Maaike Oppenkamp

Lengte: Circa 4 kilometer, maar eenvoudig uit te breiden met wandeling door de duinen. Ga dan bij het beginpunt van de wandeling rechtsaf en houdt rechts aan tot je bij de duinrand aankomt.
Horeca: Strandpaviljoen het Strandhuis (het hele jaar open) en verschillende restaurants langs de route in het dorp.
Honden: Tussen 1 oktober en 1 mei toegestaan op het strand.
Openbaar vervoer: Buslijn 78 rijdt twee keer per uur van station Beverwijk naar Wijk aan Zee en terug.