December. Bij uitstek de maand waarin we warmte en gezelligheid zoeken, maar ook af en toe behoefte krijgen aan even lekker uitwaaien. Uitwaaien? Op naar het strand dus. Wie het écht goed wil doen neemt strand en zee op in een stevige winterwandeling. Die zet de auto bij bezoekerscentrum de Schoorlse Duinen en begint daar de 9 kilometer lange Noordzeewandeling. Die wandelaar pakt wat klimmetjes, bos, het Vogelmeer en open duingebied mee.

Wie regelmatig in herfst of winter op het strand loopt weet, dat het vaak de ene kant op genieten is en de andere kant op afzien. 't Is maar net uit welke hoek die snijdende wind waait. Bijkomend voordeel van de Noordzeewandeling: er zit geen terug over het strand in. Bedenk dus bij de start al in welke richting je straks over het strand wilt lopen! Dat kan, want zoals alle wandelingen in de Schoorlse duinen zijn beide looprichtingen even goed aangegeven. In dit geval met blauwe pijlen.

In onze voorbeeldwandeling gaan we tegen de klok in, omdat achter het bezoekerscentrum nu eenmaal meteen de hoogste Hollandse duintoppen lonken. Daarachter waan je je als wandelaar tussen de door de zeewind klein gehouden dennen al bijna op het strand. Want er valt aardig wat mul zand te overwinnen, voordat de 'luxe' bospaden langzaam afdalen naar het Vogelmeer, dat ogenschijnlijk hard op weg is droog te vallen. De runderen laten er vooral hier geen misverstand over bestaan weer in het duingebied actief te zijn. Het valt niet mee om alle imposante vlaaien te ontwijken die langs het water en even verderop op het smalle pad van de wandelaars worden gedropt.

Na het Vogelmeer blijkt weer hoe slim de beheerders hun wandelingen hebben uitgezet. Waren niet altijd die keurige blauwe pijltjes in zicht, dan leek dat heerlijk slingerende, regelmatig klimmende en dalende pad een vrij willekeurige, avontuurlijke wildroute. In werkelijkheid is dit pad dwars door die prachtige Schoorlse duinen richting zee nooit heel ver verwijderd van het zeker in de weekeinden populaire fietspad van Schoorl via bospaviljoen de Berenkuil naar Schoorl aan Zee.

Na de kilometers door de duinen doemt ineens die andere strandslag op, in de omgeving bekend als 'Klein Schoorl aan Zee'. Hier begint het echte stukje wandelen langs de Noordzee, in zuidelijke richting tot de volgende strandslag, Schoorl aan Zee.

Ook op de terugweg richting bezoekerscentrum weet de wandeling het drukke fietspad te vermijden. De wandelaars gaan direct bij de fietsenrekken hun eigen weg, en wel richting de dit jaar door de grote brand zo geteisterde Mariavlakte. Het is een fascinerend gebied, met enerzijds verkoold hout en bomen die koppig maar kansloos hun gevecht met de dood leveren, en anderzijds een explosie aan jong groen dat de 'macht' in dit gebied wil overnemen.

Via de Frederiksweg komt de wandeling uit op het kruispunt van Julianalaan en Mariaweg, wat ook een bekend punt is in het parcours voor mountainbikers. Op dit kruispunt staat ook een van de watercontainers die het de brandweer mogelijk moeten maken beginnende bosbranden beheersbaar te houden.

Via de zogeheten Waterbosvlakte, een van de ongeschonden heidevelden, gaat de wandeling weer het bos in voor de laatste etappe naar het bezoekerscentrum met restaurant IJgenweis.

Peter Hovestad

Lengte: ruim negen kilometer.
Horeca: Bij start en finish IJgenweis en via kort uitstapje bospaviljoen de Berenkuil
Honden: niet toegestaan, omdat de wandeling door het begrazingsgebied gaat.
Openbaar vervoer: met de bus vanaf het NS-station in Alkmaar.
Meer info: www.staatsbosbeheer.nl