HEEMSKERK - Drie nieren waarvan er één het doet. Binnenkort de tweede World Transplant Games. Waar hij voor de tweede keer goud wil winnen. Kortom: Joachim Stuifbergen heeft wat met getallen.
Om nog even door te gaan: vijf à zes uur per week houdt de Heemskerker zich intensief bezig met squashen. Maar die frequentie gaat omhoog. Vier keer per week. Met af en toe een bezoek aan de sportschool. Want het zijn nog maar vier maandjes tot ’Göteborg’, de Zweedse havenstad waar tussen 17 en 24 juni de World Transplant Games plaatshebben.
Te vergelijken met de Olympische Spelen, alleen is dit evenement het kleine broertje voor sporters die een orgaantransplantatie hebben ondergaan. Nieren
Zo iemand als Joachim Stuifbergen dus. Ruim 20 jaar geleden kreeg hij van de artsen te horen dat zijn beide nieren binnen een half jaar niet meer zouden functioneren. De van zijn moeder geërfde nierziekte - het syndroom van Alport - was daarvoor de oorzaak.
Vier keer per dag moest hij dialyseren om zijn bloed te laten reinigen. Een prima oplossing, maar wel omslachtig. Zijn vader Johan stelde een nier beschikbaar. De operatie slaagde. Sindsdien moet hij dagelijks medicijnen innemen. Zijn geliefde sport rugby moest Joachim laten vallen.
Squash kwam daarvoor in de plaats. En als de Heemskerker iets doet, dan doet-ie het goed. Trainen, trainen, trainen. Tot hij mee kon doen aan de World Transplant Games in Australië. Won hij prompt een gouden medaille. Een heldenontvangst bij thuiskomst, compleet met spandoeken en slingers. ,,En dit keer ga ik weer voor goud’’, klinkt het zelfverzekerd in zijn woonkamer.
Zijn zonen Mike en Tijs zitten met een vriendje voor de televisie te gamen. Dochtertje Sofie van bijna twee brabbelt de kamer vol. Joachim gaat door met zijn uitleg over zijn passie voor squashen en de Games. ,,Het mag wel een leuk spelletje lijken. Maar ik ben bloedserieus hoor. Natuurlijk wil ik winnen. En daar ga ik eerlijk gezegd wel van uit.’’
De fotograaf heeft een lumineus idee: Joachim Stuifbergen met zijn squashracket op de trampoline in de achtertuin. Met om zijn hals de gouden medaille. Maar waar is dat kleinood? Zijn vrouw Liselotte rent naar boven. Op zoek naar de onderscheiding.
Joachim, relativerend: ,,Nou ja, in feite gaat het niet om die medaille. Al is het natuurlijk leuk als je die wint. Maar voor mij is het belangrijk om de noodzaak van donorregistratie onder de aandacht van mensen te brengen.
De boodschap dat met een orgaantransplantatie prima te leven valt. Kijk naar mij. Als ik mijn vader niet had gehad, had ik misschien nog wel een paar jaar door moeten gaan met dialyseren. In de hoop dat er dan nog op tijd een donornier zou zijn. Ik ben het levende bewijs dat een donor je leven drastisch, ten goede, kan veranderen.’’ Met zijn gezin en ouders viert hij 15 april het 20-jarig jubileum. Stichting
Zeventien jaar na zijn transplantatie kwam de Heemskerkse sporter in contact met de Stichting Sport en Transplantatie, verantwoordelijk voor de Nederlandse delegatie op de World Transplant Games die elke twee jaar worden gehouden. Inmiddels is hij lid van de pr-commissie van de stichting en maakt reclame voor donorregistratie. Dus ook in Göteborg waar hij deel uitmaakt van een 110-koppige Nederlandse afvaardiging: 60 sporters, drie leden van het teammanagement en de rest supporters.
,,Helaas kan mijn vrouw niet meekomen. We hebben drie kinderen en het is dan nog geen vakantietijd. Mijn vader? Die zal ik dagelijks telefonisch of per mail op de hoogte houden. Het squash-onderdeel duurt maar één dag, het hele evenement een week. En of het nu allemaal zó boeiend is?’’
Het vervelende is dat twee goede vrienden niet mee kunnen. Twee mooie kerels waar hij in Australië veel lol mee heeft gehad, een squasher en een tafeltennisser. Nu blijven ze thuis. Gezondheidsproblemen.
Dat kan dus ook nog. Joachim beseft dat hij boft. Sofie komt de kamer binnen. Met de medaille om haar nek. Gevonden! Ze straalt.
Voor het volgen van Joachim:
