ALKMAAR - De klokken van de kerken luidden donderdag in Alkmaar. Om de synagoge in hun midden te verwelkomen.

Bijna zeventig jaar nadat de joodse gemeenschap uit Alkmaar was weggevoerd en haar synagoge verwoest, kon het monumentale gebouw aan de Alkmaarse Hofstraat worden heropend.

De opening werd verricht door de 17-jarige Dylan de Haan uit Australië, achterkleinzoon van de laatste rabbijn van Alkmaar. Deze Abraham de Wolff werd op 65-jarige leeftijd met zijn vrouw Bethe op transport gezet naar Polen. Waarvandaan zij nooit terugkeerden.

Rabbijn De Wolff deed op 4 maart 1942 het licht uit. Dylan deed het licht van de tot de nok gevulde synagoge weer aan. Voor Dylans moeder Judy de Haan, kleindochter van de rabbijn, was het een emotioneel moment. Een groot deel van haar familie kwam om in de gaskamers. Haar vader overleefde de oorlog als onderduiker in Friesland en haar moeder was een van de joden in Vught die dankzij de fabriek van Philips gespaard bleven. ,,Vanuit Australië heb ik de ontwikkelingen rond de synagoge in Alkmaar gevolgd. Het heeft lang geduurd en het is daarom fantastisch dat het gelukt is. Heel belangrijk dat Alkmaar weer een synagoge heeft en ook symbolisch heel belangrijk. Een eerbetoon aan de slachtoffers.''

De Alkmaarse synagoge is de enige ten noorden van Amsterdam. Die in Den Helder, Hoorn, Medemblik en andere plaatsen zijn verloren gegaan.

In de hal van de synagoge werd een glazen monument onthuld met daarop de namen van degenen die op 5 maart 1942 uit Alkmaar werden weggevoerd. Zogenaamd om 'geëvacueerd' te worden. Er staan 173 namen op. De oudste is Retje Leon Vrieslander-Beek (84) en de jongste Aron den Hartog (5 jaar). 'Moge hun zielen zijn opgenomen in de bundel van het eeuwige leven', staat er onder.

En nu zat de sjoel dus weer vol keppeltjes. Een prachtig moment voor Loes Citroen van de Stichting Alkmaarse Synagoge, die met een luid applaus werd ontvangen. Nu de synagoge heropend is, ziet zij haar levenswerk vervuld. Afkomstig uit Zandvoort, vroeg zij zich af of er een synagoge was in Alkmaar. Die was er, maar in handen van de baptisten. Ze voelde 'het verdriet uit de muren komen' en beloofde zichzelf: 'Dit wordt weer een synagoge'. Vijftien jaar later is het haar gelukt. Op de gevel staat, in het Hebreeuws: 'De luister van deze tempel zal groot zijn, groter dan voorheen'.