Stabat Mater met ’pater’ van Egon Kracht mag een klassieker worden
Gepubliceerd op 24 november 11, 19:01monnik schreef in de middeleeuwen een gedicht waarin hij het verdriet verwoordt van Maria bij haar stervende zoon Jezus. Veel componisten zetten sindsdien die woorden op muziek. De jongste, schitterende versie is van Egon Kracht.
Hij verraste woensdag bij de première in het Amsterdamse Muziekgebouw bovendien met een nieuwe visie, waarin ook de vader aan het woord komt.
Kracht wortelt in de pop en de jazz, maar na eerdere muzikale verkenningen met Bachs Matthäus Passion en een theatrale Judas Passion presenteert hij met dit Stabat Mater een volkomen logische synthese van klassieke muziek en jazz.
Al bij de eerste maten is duidelijk hoe hij met een klein en in wezen ook barok ensemble een maximale expressie bereikt. Tijdloze melodieuze muziek, maar toch ook volkomen van deze tijd. Sonoor zetten cello en bas aan het begin de toon, terwijl de viool klinkt als het licht dat Rembrantesk de dramatische scène met de stervende Christus beschijnt. Daarachter klinkt dan een hammondorgel als het volk dat het drama aanschouwt.
Net zoals bij Pergolesi geven een sopraan en een alt stem aan de moeder en de ooggetuige uit de tekst. De stemmen van Elisa Roep en Marianne Selleger kleuren prachtig bij elkaar. Daarbij voegt zich de tenor van Mark Omvlee als de stem van de vader. Voor hem is niet alleen de oorspronkelijke Latijnse tekst bewerkt, hij mag zich ook in net Nederlands uiten. De vader onderscheidt zich daarmee als vanzelfsprekend van de vrouwen, hetgeen zorgt voor een dramatisch sterk effect. Zijn woorden komen van Noortje Braat en uit de romans ’Schaduwkind’ van P.F. Tomése en ’Tonio’ van A.F.T. van der Heijden. Een briljante vondst, want daarmee gaat het stuk veel meer over het algemene gevoel van ouders die een kind verliezen.
Nog zo’n vondst van grote allure is de rol van Angelo Verploegen. Met zijn Flügelhorn creëert hij bij die barokke kleuren een fluwelen trompetklank die als de stem van de stervende Christus door de klaagzangen heen klinkt. Zoals Miles Davis dat ooit deed in de film ’Lift naar het schavot’.
