Eetcafé Les Deux Ponts: Ik hóuuuuu van Holland...

Gepubliceerd op 22 oktober 11, 09:00 Laatst bijgewerkt op 24 oktober 11, 09:11

Omdat iemand het moet doen, prikt culinair redacteur Jurriaan Geldermans wekelijks een vorkje buiten de deur en geeft hij zijn ongezouten oordeel over prijs en kwaliteit. Vandaag De Heer van Backum Castricum. Het resultaat: 7.

’Ik hóuuuuu van Holland’ zong Heintje in mijn jeugd en ik kon wel janken. ’Daar waar die molens draaien in hun forse krááácht en waar de bollen bloeien in hun schoonste práááááácht...’

Mijn buik eraf als Heintje (even voor de goede orde: het betreft hier Hein Simons en niet Heintje-ik-neem-maar-weer-eens-afscheid-Davids) door zijn eigen tranentrekker niet naar Oudendijk werd gevoerd. Het dorpje ingeklemd tussen de Beemster en de West-Friese Omringdijk. Gelegen aan de ringvaart die werd gegraven om vanaf 1612 het water uit de polder weg te kunnen malen. Een vaart waarover houten bruggen werden gebouwd opdat de boeren bij hun land konden komen. Bij twee van die bruggen ligt Eetcafé Les Deux Ponts, van Peter en Lia Geel. Het was Tante Aaf, tuk op de Franse taal, die de naam bedacht. Dat was in 1964 (Heintje was toen 9 jaar en zong alleen tijdens de mis – de Heer zij geloofd en geprezen). Peters ouders hadden net het oude hotel-restaurant-café gekocht en werkten zich suf. Vijftien jaar later namen junior en zijn Lia Les Deux Ponts over. Het hotel werd gesloten en de openingstijden veranderden: voortaan ging de zaak om negen uur ’s avonds dicht, want Peter en Lia houden niet van gelal en gebral. Tegelijk mikte het echtpaar op de toeristische ligging van de uitspanning. Er werden wandelingen georganiseerd en fietstochten met Les Deux Ponts als start- en eindpunt. Binnen bracht Peter de oude sfeer terug: de schrootjes van pa werden van de bar afgetrokken, de toog werd verhoogd met een eiken beddenplank en Geel scharrelde een pracht van een koperen pijp op (van de oude melkfabriek Concordia), die hij er tegenaan schroefde. Om het écht te maken. En verder liet hij alles, God dank, zoals het was: met het antieke tegeltableau van de Schaatsbond van Oudendijk (uit 1905!), het toneel waarop tal van dorpsgenoten hun tekst vergaten, het oude biljart en zelfs de huiskamer vóór, waar zijn vader en moeder woonden.

Terwijl Lia in de keuken een viergangenmaaltje kookt, vertelt Peter. Over hoe zijn opa de boten vanuit de polder naar de Ringvaart takelde met de overhaal van Avenhorn (het bord hangt er nog: ’Op zondag worden geladen schepen niet overgehaald’). Over hoe hij zelf als kind opgroeide in het café in die plaats, ’met een touw vastgebonden aan het biljart’. En over hoezeer zijn hart bij zíjn polder ligt, waar hij bier uit betrekt (het kostelijke gerstenat van De Lepelaer, dat met Beemster tarwe en hop wordt gebrouwen) en vlees van het merk Waterland’s Weelde. En dan komt Lia met de groentesoep (€5,50 – veel te duur, zoals al het eten hier, maar wat je erbij krijgt is onbetaalbaar): heldere bouillon, met een vracht zachte wortel en ui en prei en selderij – wups heet dat in kokstermen – en bloemkoolroosjes bovendien. Een beste soep, kortom, waarin je de ballen bijna niet mist.

De gebakken mosselen (€13,50!) blijken gefrituurd. Da’s niet zo erg, zeker niet als ze in een stevige jas van paneermeel zitten, al blijft het een wat kunstmatige benadering des mossels. Erbij gaat vers geroosterd witbrood en een kuipje Omega Light dieethalvarine. Want Lia heeft het beste voor met haar gasten (even tussendoor Lia: in brede kring wordt inmiddels aangenomen dat roomboter veel gezonder is dan al die chemische bende die ze als margarine verkopen). De biefstuk van Waterlands Weelde doet zijn naam eer aan. Hoe kan het ook anders: de koeien van dit keurmerk grazen op de kruidige weiden van Waterland, de kalfjes drinken bij hun moeder zolang ze willen en dat geluk proef je allemaal terug in Lia’s creatie. Een krokante steak met een stevig, rozerood hart en de juiste gaarheid. Een beetje extra jus erbij (van roomboter, zegt Lia omdat ik dat wil horen), plus ouderwetse sla, iets droge patatjes plus goede mayo en een mens is (€19,50 armer) de koning te rijk. Helaas komt de warme appeltaart (€6,10) niet uit eigen keuken, maar het smakelijke vanille-ijs en de dijk van slagroom maken veel goed. En dan terug naar die bruggen, om uit te zien over de ringvaart, de westenwind op te snuiven en luidkeels te zingen: ’Ik hóuuuuu van Holland!’

Eetcafé Les Deux Ponts, Slimdijk 2 in Oudendijk, 0229 – 541275, www.lesdeuxponts.nl.

Voor reacties en tips:

overdetong@nhd.nl