We kunnen ze maar niet vergeten. We hebben het er nog vaak over in het dorp. Hoe leuk het was. Ik had twee varkens. We volgden ze in hun doen en laten in een tv-programma. Ze woonden midden in het dorp waar ze een omheind stuk grasland omploegden met hun snuiten. Iedereen bracht ze voer. Het moet ze bij Gemeentereiniging zijn opgevallen: het dorp zet opeens veel minder vuil langs de weg. De vuilnismannen zijn veel eerder terug dan in de winter. We brachten al ons keukenafval naar de beesten en snoep dat nat geworden was en mislukte kroketten.
Ook de baas van het eetcafé, geroemd om zijn bruiloften en partijen met grootse koude buffetten, was blij met de varkens. Elke nacht wordt alles wat de gasten niet op aten in een rolcontainer gekiept die de volgende middag al wat sterker begint te ruiken. Het kost geld, de afvoer van de etensresten. Hadden we maar weer varkens, zeggen we daarom tegen elkaar in het café.Toen ik ze nog had, haalde ik ’s ochtend vroeg als de kok nog sliep een emmer vol koud buffet en tweedehands frieten uit de keuken. De varkens aten er goed van. Maar één eetcafé is niet genoeg voor twee varkens. Je moet voer bij kopen. Ja, je zal daar toch gek zijn als er zoveel smakelijk afval rondslingert waar je mensen een plezier mee doet door het bij ze op te halen? Maar waar is het, bij wie?
Ik heb nieuws. Sinds kort is er een website waarop afval wordt aangeboden. Het was een blad, bestond al 20 jaar, maar is nu ook op het net: www.reststoffenbeurs.nl . Je weet even niet hoe je het hebt als je er voor het eerst gaat kijken. Er is afval waarvan je het bestaan niet vermoedde. In Gelderland bijvoorbeeld kan ik elke dag (!) duizend kilo runderharen ophalen. Ze blijven over na ontharing van huiden. Geschikt voor compost, staat er bij, maar ook voor in voeding en... als keratine in je haar.
Als ik de website bezoek, waar het aanbod telkens verandert, wordt net een enorme partij uienafval in Noord-Holland aangeboden. Niet voor een keer, maar elke week dertigduizend kilo. Het is nog niet precies wat ik voor mijn gedroomde varkens zoek, runderharen met uienschillen, maar ik raak intussen in de ban van afval waar je wat mee kan.
Elke maand heeft iemand in Gelderland 50 grote blauwe jerrycans voor me, ’geschikt voor hergebruik’. In België kan ik 100.000 kilo kartonnen kokers ophalen. En dat elke maand opnieuw! Wát weet ik nog niet, maar wel degelijk kan er iets mee. Maar kijk, daar komt iets voor de varkens langs.
Eerst even over Parma, Italië. Wereldberoemd is de Parmaham. En Parmezaanse kaas. Wat was er eerder, de ham of de kaas? De kaas. De kaasfabrikanten van Parma wisten zich niet goed raad met de wei, het eiwitrijke afvalwater dat over blijft na de kaasbereiding. Boeren boden uitkomst. Wei is geweldig varkensvoer. Zo kwamen er varkens naar Parma en zo kwam Parma aan zijn ham.
Dat kon vroeger. Dat kan nu niet meer, denk je. Maar op www.reststoffenbeurs.nl staat een jaarlijkse hoeveelheid van 30 duizend ton vloeistof uit een Brabantse zuivelfabriek. Als er nog iemand wat mislukte kroketten heeft of af en toe een koud buffet, kan ik er zonder noemenswaardige kosten honderd varkens van houden. Of meer nog. De Reststoffenbeurs opent onvermoede perspectieven.
Wouter Klootwijk
Reageren? woklo@xs4all.nl
