Het was een beroerd paardenjaar. In Nederland. Jaren aaneen kwamen er telkens paarden bij. Alle meisjes van tien wilden er een en veel meisje kregen hun zin. Maar opeens zitten we met een paardenoverschot. Minder meisjes willen een paard en meisjes met een paard willen er van af. Rijke vaders van paardenmeisjes werden arm terwijl het voer alsmaar duurder wordt. Wat te doen met de duizenden paarden die worden afgedankt door de meisjes en hun vaders? Pijnlijk.

In Nederland is paard niet erg geliefd. Ze gaan in snacks waarvan we de kleine lettertjes op de doos niet lezen, maar paardenbiefstuk zie je niet vaak en paardenslagers zijn vrijwel uitgestorven. Verrassing; in Italië voeren ze paard gewoon aan kleine kinderen, nog voor ze tandjes krijgen.

Een raar jaar was het, 2011. Maar niet raarder dan andere jaren. Het zit hem in het moment van de overpeinzing. Als het ten einde is. Wat voor jaar was dit, denk je als je de knallen hoort op straat. Dan kom je vanzelf op raar.

Leuk spel met de visite. Ieder vertelt na diep nadenken wat voor hem of haar het raarste is geweest. Een wedstrijd in sterke verhalen, raar maar waar.

Het kunnen persoonlijke verhalen zijn. Het hoeft niet over de dierenpolitie te gaan of over België.

Mijn verhaal begint met een konijntje. Het stond afgebeeld op een klein flesje in een vitrine in de hal van een fabriek. In het flesje zat wit poeder. Er is goed beschouwd niks raars aan, eerder kun je zeggen dat het vreemd is dat ik er zo hevig van op keek. In het flesje zat konijnen. Voor Italiaanse baby's. Kennen wij niet. We voeren geen konijn aan kindjes. Kip wel. Zo zie je meteen al dat er niks geks aan is op zich, konijn, maar aan de man die het gek vindt.

Het poeder wordt in Nederland gemaakt voor een Italiaans babymengvoederbedrijf. De poederfabriek in Brabant, een van de weinige in de wereld, in Europa staan er maar twee, maakt van alle diersoorten poeder, behalve van vis. Kippenpoeder voor kippensoep, rundvleespoeder voor in bouillonblokken en sauzen, maar ook schapenpoeder voor Engeland. Engelsen eten graag eens een schapensoepje uit een zakje. Bedenk het gekker. Rendier? Jazeker. Incourante delen van rendieren waarvan de courante biefstukken met de feestdagen zijn verslonden, komen ook naar Brabant om tot poeder verwerkt te worden. Rendiersoep in een zakje zien we nooit in de super. Niet in Nederland. Het poeder gaat terug naar het noorden waar het rendiervlees vandaan kwam. Scandinavië eet net zo vrolijk rendiersoep al wij ossenstaart.

Nooit gedacht aan babyvoeding. Maar het flesje konijn in de vitrine van de Brabantse poederfabriek bracht me op het spoor. Ik vond de Italiaanse afnemer van het poeder en zag dat hij een keur aan babyvoeders maakt. Allemaal verpulverde dieren. Niet een heel klein vleugje koeiekoppenpoeder, zoals wij kunnen vinden in een pakje ossenstaartsoep, nee babylief in Italië krijgt een heel paard half te eten. Paard zei ik?

Ja, ook paard. Kalf en koe, kip, konijn, allemaal aan te lengen met wat warm water voor in een zuigfles of op te lepelen. Er is ook kalkoenpoeder voor de kleine en struisvogel. Geen sprinkhaan. Maar, voorspelling, dat gaat er ook van komen. Al wordt het jaar 2013, nog een voorspelling, eerder het jaar van zeewier dan van insecten in de soep.