Bestaan ze nog? Je ziet ze nooit meer. Of kijk ik niet goed? Avontuurlijke marktkooplui die met grappen hun handel probeerden te slijten. De koopwaar bestond uit maar één artikel. Bananen bijvoorbeeld. Veel bananen voor weinig geld. Of kersen.
Ik zou de stuntverkopers terugwillen. Om iets te doorbreken. De macht van het supermarktmanagement. Op de dag- en weekmarkten zou het avontuur terug moeten komen, met waanzinnige handel die nergens anders te vinden is en ons even dolgelukkig maakt: een tas vol.
Het moet nog eens over tomaten gaan. Enige weken geleden probeerde de schrijver van deze rubriek lezers op te stoken om in winkels te gaan vragen naar de tomaat van het ras Brioso. Zo een lekkere tomaat proeft men zelden. En er zijn er meer die zo goed smaken dat je niet snapt dat er nog altijd domme dikke zijn die misschien je dorst lessen maar geen enkele troost bieden bij dagelijkse verdriet. Die lekkere Brioso is moeilijk te vinden, de paar telers hebben nauwelijks afzetkanalen. Zo*n stuntkoopman met een vrachtwagen zou er betrekkelijk gemakkelijk veel mensen plezier mee kunnen doen. Direct bij de teler vandaan naar de markt. Telers van nieuwe producten van superieure kwaliteit moeten eerst de detailhandel weten te overtuigen. Nee sterker. Een tuinder begint pas aan iets nieuws als hij iemand vond die het strakst van hem kopen wil. Ze zijn afhankelijk van inkopers van supermarkten in binnen- maar vooral buitenland. En die hebben zo hun eigen opvattingen en vooral geen boodschap aan ons, burgers, consumenten, klanten die vroeger koning waren. Pas als we met ons allen met geweldloze acties op de winkelvloer andere producten op het schap afdwingen, komt een supermarktinkoper misschien eindelijk tot inzicht dat we werkelijk bestaan. Ik breng graag nog even in herinnering, mijn jarenlange gezeur over de kwaliteit van perziken in Nederlandse winkels. Telkens als ik het er over had kreeg ik zoveel reacties van lezers dat ik zeker weet dat we met ons allen elke zomer weer diep ongelukkig zijn over wat supermarkten ons als perzik of nectarine denken te kunnen verkopen. En ik heb eerlijk gezegd nog steeds geen goed landelijk perzikennieuws, het blijft zoeken naar een rijpe, bij een groentespecialist en de Turk (die ook lang niet altijd goede hebben).
Terug naar de tomaten. Er is er een, haast niet te geloven, maar net zo lekker, nee nog een tik lekkerder dan de geweldige Brioso die ik proefde en de hemel in kon prijzen. Er zijn op de wereld duizenden kruisingen van tomaten, allemaal met andere eigenschappen. Veredelaars in Nederland zijn er reuze goed in en zoeken voortdurend naar eigenschappen waar 'de markt om vraagt'. Maar wie is de markt? De inkoper van het almachtige kruideniersbedrijf. En die vraagt niks.
De nieuwste tomaat die ik at uit een proefkas, en die ik geneigd ben de allerlekkerste ooit te noemen, wat ik niet echt kan staven omdat ik nooit alle tomaten proeven kan, die nieuwe bestaat al vijf jaar. Een heel goed gelukte kruising. De veredelaar teelt in proefkassen mondjesmaat dit wonderbaarlijk goede, sterke, gezonde nieuwe ras, een druppelvormig tomaatje, om lui uit het vak van de kwaliteiten te overtuigen. Ook supermarktinkopers kregen hem te proeven. En wat zeiden ze? Fantastisch, maar hij is niet rond. Probeer het eens met stunten op de markt, tomatenman.
Wouter Klootwijk