Regie: Paddy Considine. Met: Peter Mullan, Olivia Colman.     Achter ieder mens schuilt een verhaal. Soms een gruwelijk verhaal, zoals in het heftige ’Tyrannosaur’, waarin twee door het leven beschadigde zielen elkaars pad kruisen.

In eind vijftiger Joseph (geweldige rol Peter Mullan), die in een verpauperde wijk in een anonieme Engelse stad woont - de film werd opgenomen in Leeds - brandt een ontembare woede. Mogelijk heeft de dood van zijn vrouw vijf jaar geleden een tomeloze agressie in hem gewekt, maar waarschijnlijk was hij altijd al een onberekenbaar projectiel.

Zijn hond overleeft zijn gewelddadige impulsen niet, maar als hij zich vergist in drie biljartende jongens in een pub, vlucht hij in paniek een kerkwinkeltje met tweedehands spullen binnen. Als de diep gelovige Hannah (Olivia Colman) achter de toonbank voor hem begint te bidden, breekt hij en rollen er tranen over zijn gezicht.

Het is het keerpunt in zijn leven, want Joseph is overal tegen bestand behalve tegen belangeloze goedheid. Zo geformuleerd doet ’Tyrannosaur’ misschien een hoopvolle christelijke film vermoeden, maar regisseur Paddy Considine jaagt de kijker een nog duisterder hoek van het menselijk bestaan in door een blik achter de deur bij Hannah thuis te werpen.

De vrouw is getrouwd met de voor de buitenwereld keurige James (een angstaanjagende Eddie Marsan), die zich thuis gedraagt als een sadistische creep. Hij slaat Hannah en vernedert haar door op de bank over haar heen te urineren. Hadden we al gezegd dat ’Tyrannosaur’ geen makkelijk verteerbare kost is?

De kijker moet bestand zijn tegen een opeenstapeling van ellende. Het past bij Considine, die een hekel heeft aan tandeloze films. ’Tyrannosaur’ heeft als les dat we niet snel moeten oordelen over mensen: de keurige James blijkt een meedogenloze ploert, Joseph is een ongeleid projectiel met een kloppend hart.

Alleen hij is nog te redden. Niet door Jezus, maar wel door Hannah.

Jos van der Burg