Regie: Bruce Robinson. Met: Johnny Depp, Michael Rispoli, Giovanni Ribisi, Amber Heard, Aaron Echhart. Puerto Rico, 1960: journalist Paul Kemp ontwaakt met bloeddoorlopen ogen in een bedompte hotelkamer, naast het bed ligt een omgevallen minibar. Verscholen achter een zonnebril begeeft hij zich naar zijn nieuwe werkgever, een lokale Amerikaanse krant met een kelderende oplage. De hoofdredacteur herkent een drankorgel, maar wie kan typen kan horoscopen schrijven. Kemp mag blijven.
De journalist wordt fraai vertolkt door Johnny Depp, en zijn introductie in ’The rum diary’ maakt duidelijk dat de acteur wederom in de huid van schrijver Hunter S. Thompson kruipt. Depp vertolkte diens journalistieke alter ego Raoul Duke in Terry Gilliam’s verfilming van ’Fear and loathing in Las Vegas’, en stopte onlangs ook wat Thompson in zijn kameleonrol in de animatiewestern ’Rango’.
Volgens Depp haalde hij de schrijver er persoonlijk toe over het manuscript van het in 1960 geschreven ’The rum diary’ alsnog te publiceren, en hoopten ze de Brit Bruce Robinson voor de verfilming te strikken. Thompson pleegde in 2005 zelfmoord, maar we willen graag geloven dat hij een verwantschap met de filmmaker voelde. Robinson’s briljante, autobiografische debuutfilm ’Whitnail & I’ (1987) draait om twee grootverbruikers die in Thompson’s oeuvre niet zouden misstaan.
De Brit zwoer na de Hollywood productie ’Jennifer 8’ (1992) nooit meer op de regiestoel plaats te zullen nemen, waardoor het niet verbaast dat zijn comeback moeizaam tot stand kwam.
’The rum diary’ is een merkwaardige film, die de ontwikkeling van Thompson’s kenmerkend opruiende schrijfstijl centraal stelt, terwijl de regisseur annex scenarioschrijver verklaart hooguit drie zinnen uit diens roman te hebben overgenomen.
Met Depp in de hoofdrol is de mythe die Thompson rond zichzelf schiep echter in veilige en bekwame handen, en wanneer Robinson de komische kanten van diens alcoholische en journalistieke uitspattingen benadrukt werkt de film goed als komedie.
Als verklaring voor Thompson’s rebellie schiet het meanderende ’The rum diary’ echter tekort.
Robinson herleidt de woede en verontwaardiging van de schrijver tot enkele dubieuze Amerikaanse vastgoedtransacties, een vluchtig geschetste driehoeksverhouding en wat gelazer bij een plaatselijk sufferdje. Zijn vrijblijvend lichtvoetige aanpak doet echter vermoeden dat hij de rammelende bewijsvoering zelf geen moment serieus nam.
Bart van der Put