Louise Korthals Louise Korthals
Door Louise Korthals 17 februari 2017 17:08 , Laatste update : 18 februari 2017 10:23

Fotoshoot

Elk jaar is het weer totale paniek als de deadline voor de voorstellingsfoto voor in de theaterboekjes nadert.

Wat straal je uit, wie maakt de foto, waar, wanneer, hoe en boven alles: waar gaat je programma eigenlijk over? Het is nota bene pas februari. Dus toen ik hoorde dat er deze week een serieus meldpunt is opgericht voor Groningse koeien met paniek door aardstralen, heb ik meteen effe gebeld. Ze waren buitengewoon begripvol.

Na wekenlang gesteggel over de mail met oppermachtige pr-wezens meldde ik mij dinsdagmorgen braaf bij de fotostudio van een gerenommeerde reclamefotograaf in Amsterdam-West.

Binnen was Renzo, de 40-jarige stagiair-assistent, druk bezig met het verslepen van fotoschermen terwijl de zongebruinde fotograaf in een hip T-shirt orders gaf vanachter zijn computer. Snel voelde ik zijn ogen over mijn make-uploze verschijning glijden om te kijken of er hoop was voor het project van vandaag. De visagist knikte me bemoedigend toe.

De schijnbaar alom bekende styliste zag mijn doodgewone blauwe trui en zei toen: „Mmm, héérlijk zo’n trui!” En daarna over mijn kettinkje: ,,Oh wat móói! Wat voor steen...?’’ Ik durfde nauwelijks te zeggen hoe nep het was.

Dolf, mijn partner in crime, kwam binnen op zijn hardloopschoenen. Ik had nu al met hem te doen.

We gingen voor een afgeragde glamourlook. De styliste, die een paar maanden daarvoor bevallen was, moest wel drie keer op en neer om vergeten spullen te halen. Als jonge moeder kon ik niets anders dan begrip opbrengen. Ze stond me net in te naaien toen haar stoomapparaat ontplofte.

Na drie uur stonden Dolf en ik dan eindelijk voor de camera. De styliste zat inmiddels gedreven moedermelk af te kolven onder het kledingrek, druk in gesprek met Renzo.

Op aanraden van de fotograaf gingen we voor een nog heftiger vervallen look. Dit bleek een absolute vrijbrief voor de hormonen van de styliste. Nog voor ik kon protesteren viel ze me aan en scheurde de split van mijn jurk in één ruk open tot mijn navel terwijl ze riep: ,,Dat haar moet lelijker Jan, dat moet echt lelijker!’’ Hier was niets tegen opgewassen, dat voelde iedereen. Jan spoot wanhopig de hele bus haarlak op mij leeg. Dolf hoestte. Dreigend kwam de styliste nu op ons af met afwasborstel en plantenspuit. ,,Vies! Het moet viezer! Naar buiten!”

Tegen vijf uur stonden Dolf en ik rillend en halfnaakt op een parkeerplaats in Amsterdam-West terwijl de styliste gretig met haar afwasborstel door een plasje modder langs de stoeprand ging en dat als een bezeten kunstenares richting ons wierp. „Dit moet ik vaker doen!”

De volgende shoot doen we lekker tussen de koeien. Ontspannen koeien.

Reageren

Reageer op dit artikel

Draag bij aan dit artikel
Stuur een tip
Stuur een video
Stuur een afbeelding
Zoek een serieuze relatie in jouw omgeving









Zorgvraag van de week
Peter Borst
Beddenspecialist
Borst Bedden
Thema van de week: invloed dekbed op kwaliteit nachtrust
Lees verder